MPEG-2 ve MPEG-1 açılmıyorsa (Mac/iPhone): bu görüntü yeniden sıkıştırılır

Eski DVD parçaları, VCD çağındaki diskler, ilk yakalama kartları ve doğrusal olmayan kurgu yazılımlarının dışa aktardığı eski dosyalar genelde MPEG-2 ya da MPEG-1 görüntü taşır. Bu iki aile «optik disk ve ilk yılların dar bandı» için tasarlandı; Apple cihazlarının oynatma zinciri ise yalnızca H.264 ile olağan parametreler içinde HEVC’i tanır, o yüzden dosya yerindedir ama çift tıklama tepki vermez. Bu yazıda iki katmanın da gerçek cihaz ölçümü var: bu görüntü ailesi tam dönüştürmeden geçti, onu taşıyan eski kapsayıcılar (.mpg ve .vob) da içeri alınıp uygun bir çıktı üretti.

Önce, gerçekten hangi iki katman ölçüldü

Bir video dosyası «kapsayıcı ve içerik» diye iki katmandan oluşur, ve her biri ayrı ölçülür. İçeriğin katmanı: MPEG-2 ve MPEG-1 görüntüsü gerçek cihazda tam dönüştürmeden geçti, çıktısı oynatılıyor — cihazın oynatabildiği bir kodlamaya yeniden sıkıştırıldı, görüntüden tek kare eksilmedi ve ses parçası yerinde kaldı. Kapsayıcının katmanı da aynı partide kapatıldı: .mpg (DVD çağının program akımı) ile .vob (DVD diskteki dosyası) her biri ayrı ayrı içeri alınıp sonuna kadar geçirildi, çıktının ses parçası cihazda sese çözülüyor. Denenmeyen uzantılar hakkında bu yazı yine bir şey söylemiyor.

Sorumlu ifade tek cümledir: bu görüntü yeniden sıkıştırıldı ve çıktısı oynatılıyor; onu taşıyan .mpg ile .vob kapsayıcıları da gerçek cihazda gerçekten geçti. Başka uzantılar için ölçüm yoksa söz de yok.

Bu görüntü hangi yoldan gider

MPEG-2 ve MPEG-1 olduğu gibi taşınmaz — cihaz bu görüntü ailesini okuyamaz, o yüzden yol tam dönüştürmedir: görüntü bir kez yeniden sıkıştırılır ve MP4’e konur. Yeniden sıkıştırma olduğu için süre malzemenin uzunluğuna göre hesaplanır ve dakika düzeyindedir; işlem sırasında geçici dosya ile ürün birlikte yer kaplar, kaynak büyüdükçe yer de büyür. CineX eylemeden önce bu dosyanın içinde hangi kodlamanın olduğunu okur ve yeniden sıkıştırma gerekip gerekmediğine ondan sonra karar verir; sıra CineX’te bazı videolar neden hızlı işlenir, bazıları neden daha uzun sürer yazısında. Katmanların ayrımı kapsayıcı ile kodlama arasındaki fark yazısında.

İki cümle bugün ölçüm aldı, tahmin değil

Eski malzemede sık görülen «koşul kenarları» için artık alıntılanacak bir gerçek cihaz ölçümü var: 12-bit malzeme girer, ürün 10-bit olarak çıkar; 4:2:2 malzeme girer, renk alt örneklemesi 4:2:0’e iner ama bit derinliği korunur. Bu iki cümle ölçüttür, sıfat değil — korunabilecek seviye korunur, inecek seviye önceden söylenir; dönüştürme bittikten sonra sizin kendiniz fark etmenize bırakılmaz.

Ses katmanını da atlamayın: eski filmlerde en sık görülen üç tür

Eski kaynaklarda en sık karşılaşılan ses MP2, AC-3 ve PCM’dir; üçü de gerçek cihazda geçti ama sonları farklı oldu. AC-3’ü cihaz tanır: olduğu gibi ürüne taşınır, ses bir kez daha sıkıştırılmaz. MP2 ile PCM AAC’ye çevrilip öyle gider (MP2 cihazda çözülebilir ama MP4 içinde onun için tanınan bir saklama yeri yoktur; PCM zaten hiç sıkıştırılmamıştı, baştan kodlamanın satın aldığı şey her yerde oynatılabilmesidir). Ses parçaları tek tek işlenir, çok dilli parçalar tek parçaya inmez; varsayılan parça ilk sıraya yazılır, diğerleri kalır ama onun yerine geçmez. Her ses parçası, cihaz tarafından gerçekten sese çözülebildiyse teslim edilir: çözülemediğinde tüm dosya başarılmış sayılmaz, elinize «tamamlandı yazan ama sesi çıkmayan» bir dosya geçmez.

Bu tür filmleri dönüştürmeye değer mi

Neden sakladığınıza bağlı. Yalnızca bu kez bir bakmak istiyorsanız, hâlâ MPEG-2’yi tanıyan bir cihaz bulmak daha ucuza gelir; uzun bir malzemeyi yeniden sıktırmak birkaç dakikaya sığmayacak bir iştir. Ama bu görüntü evde kalmış tek kayıtsa, çocukluğunuzun klipleriyse ya bir zamanlar kendinizin yaptığı proje filmiyse, o tek dönüştürmenin aldığı şey «artık onu oynatacak makine aramamak»tır. Dönüştürme kaliteyi iyiye götürmez: çözünürlüğü yükseltmez, gürültüyü azaltmaz, çoktan yitirilmiş ayrıntıyı geri getirmez; yalnızca «bu cihaz tanıyor mu» sorusunu çözer.

Mesele görüntünün yeni ya da eski olması değil, bugün alıştığınız gibi açılıp açılmadığı — eski film hiç «daha iyisini» istemez, «hâlâ izlenebilir» olmasını ister.

Sık sorulanlar

MPEG-2 neye dönüşür?

Cihazın tanıdığı görüntü kodlamasına sıkıştırılır ve ürün MP4 olur. Gerçek cihazdaki ölçümlerde seçilen seviye HEVC idi; belirli bir dosyanın hangi yoldan gideceği, görüntüsünün yeniden sıkıştırmaya gerekip gerekmediğine ve parametrelerinin bu cihazın kabul edebileceği aralıkta olup olmadığına bağlıdır.

Eski DVD’deki .vob doğrudan işlenmek üzere verilebilir mi?

Alınabilir. Bu gözün artık gerçek cihaz ölçümü var: .vob içeri alınır ve tam yeniden sıkıştırmadan geçer — görüntü cihazın tanıdığı kodlamaya döner, çıktının ses parçası cihazda sese çözülür. Eski .mpg de aynı yolda bir kez geçti. Sınır aynı: burada yalnızca bu iki kapsayıcı adıyla yazıldı, başka uzantılar için ölçüm yoksa taahhüt de yok.

Dönüştürme eski görüntüyü biraz olsun düzeltir mi?

Düzeltmez. Yaptığı şey, dosyayı başka bir cihazın kabul edebileceği bir biçime çevirmektir. 12-bit 10-bit’e iner, 4:2:2 renk alt örneklemesi 4:2:0’e iner (bit derinliği korunur) — bunların hepsi ölçülmüş seviye inmeleridir, sürpriz değil.

Ne kadar sürer?

Bu tür dosyaların neredeyse hepsinde görüntü yeniden sıkıştırılır, o yüzden süre malzemenin uzunluğuna göre hesaplanır ve dakika düzeyindedir. Daha önce hiç dokunmadığınız bir eski malzeme partisinde işe kısa bir parçayla başlayın, hangi işlem yoluna düştüğünü görün.

Önce mi satın, önce mi dene?

Önce deneyin, üstelik kendi parçanızla. Ücretsiz sürüm yalnızca başarıyla tamamlanan dönüştürmeleri sayar, hata ve iptal hak yemez; kural CineX ücretsiz sürümde neler sunar yazısında. İşlem bu cihazda tamamlanır, dönüştürme için dosyanın başka bir yere teslim edilmesi gerekmez; bkz. CineX videoyu nerede işler. Opus tek seferlik bir satın almadır; satın alma yalnızca bundan sonra kaç dönüştürme yapılabileceğini değiştirir, kalite, hız ve biçim aralığı ödemeye göre değişmez.

Axiom One LLC — CineX